water / WAT?
Uitvoering
Sociaal Terrein is missiegedreven: samenwerking tussen overheid en burger met een focus op de uitdagingen, doelgericht.
Een veilige, vitale samenleving is niet vanzelfsprekend, ik besef ik me dat terdege. Alleen samen bereik je resultaat (en ‘win je de oorlog’). Bij voorkeur onder één vlag, maar in elk geval met één gezamenlijk doel. Dat heet missiegedreven.
Missie van Sociaal Terrein
Sociaal Terrein wil bijdragen aan betekenisvolle samenwerking tussen burgers en overheid, om gezamenlijk de grote uitdagingen van deze tijd aan te pakken. Dat betekent enerzijds het activeren en organiseren van bewoners, en anderzijds het stimuleren van samenwerking over de grenzen van collectief en individu (overheid en burger) heen.
Aspecten missiegedreven
- Doelgericht – de missie vormt de leidraad voor activiteiten en beslissingen.
- Maatschappelijke impact – de focus ligt op oplossingen voor uitdagingen.
- Geïntegreerd – maatschappelijke waarde en economisch rendement.
- Samenwerking – binnen de driehoek van burger, overheid en markt.
Kernactiviteiten (geïntegreerd)
- Aanjagen buurtinitiatieven met werving, activering en organisatie.
- Bevorderen samenwerking met gemeente en lokale partners.
- Begeleiden naar praktische buurtbijeenkomsten, met publiciteit.
Kernkwaliteiten Sociaal Terrein
Praktisch en pragmatisch, creatief en gedreven. Gewend om met weinig veel te (moeten) bereiken, van alle markten thuis. Een plichts- en gezagsgetrouwe rebel (hoe kan het wel?). Gericht op mensen, maar zeker ook resultaten. Serieus over de grote uitdagingen: we hebben nog wat te doen. Maar ook sterk relativerend, het is leuk!
Achtergrond
Als communicatieman in de zorg voor veteranen ontdekte ik jaren geleden al de kracht van onderop: veteranen en hun gezinnen die hun eigen opvang regelden overal in het land. Die zelforganisatie leidde tot een stevige nulde lijn waar Defensie vanuit een wettelijke zorgplicht vanaf 2008 één loket met diverse hoogwaardige zorg aan koppelde.
Samenwerking in de breedte: een keten op inhoud van zorginstellingen (publiek-privaat vanuit de zorgverzekering) en de informele zorg van veteranen zelf. Voor een categoraal sociaal domein in omvang vergelijkbaar met dat van Leeuwarden of Maastricht.
Het bood een nieuwe ontwikkeling, vergelijkbaar met wijknetwerken binnen gemeenten. Ik heb daar steeds direct aan mogen bijdragen, in een duobaan bij een grote welzijnsorganisatie voor veteranen en als aanjager bij Defensie zelf, en leerde zo manoeuvreren tussen de belangen van collectief en individu, van overheid en burger.
Deze ontwikkeling sloot aan bij een overheidsstreven naar meer eigen verantwoordelijkheid van burgers: cliënten, patiënten en ook gewoon bewoners. Daardoor kreeg ik interesse in buurten en wijken: wat is daar mogelijk?
Dat bracht mij bij de landelijke stichting Buurkracht die zich voortvarend richt op zelforganisatie van bewoners. Honderden actieve burgers sprak ik zo – in heel diverse buurten, dorpen en wijken – die dapper zelf de wind vangen en koers houden.
Meer activiteiten op LinkedIn.
