Wie ben ik?
Vrijheid én verantwoordelijkheid
De wereld verandert sterk. Begrijpen doe ik het niet altijd, maar het boeit me wel en ik ben een optimist. Dat heeft te maken met mijn achtergrond in de veteranenwereld, zoals ik elders op deze site uit de doeken doe. Zelfs mijn vader was veteraan.
In die wereld gaat het over vrede en veiligheid. Als een vorm van romantiek, zou ik zeggen. Omdat veteranen als geen ander weten dat dit streven uiteindelijk ijdel is. Onbereikbaar. Desondanks houden we de vrede langer vol dan ooit in Nederland!
Als kind spoorde mijn vader – onderofficier bij het Korps Mariniers – mij menigmaal aan om mijn blik op de horizon te richten, als ik weer eens gebukt ging onder opgroeien en onzekerheid. Dapper voorwaarts! Morgen is het beter.
Dat had iets praktisch: stilstand is voor een soldaat immers dodelijk. Maar het hield vooral een belofte in. Het gaat ergens om. We hebben met z’n allen een doel. We zijn onderweg naar een betere wereld en eigenlijk gaat dat zo slecht nog niet.
De grote emancipatieslagen
Naarmate ik ouder werd, begreep ik dat steeds beter. Ik leef ook in dat besef.
Mijn oma was juridisch gezien nog ondergeschikt aan haar man, mijn opa. In mijn beleving hief mijn opa, een menselijke politieman, haar niettemin op een schild. Samen maakten zij de grote emancipatieslagen van hun tijd mee: leerplicht, kiesrecht en afscheid van nog feodale verhoudingen. De massa deed ertoe.
In mijn jeugd, rond 1970, werd de verhouding binnen het huwelijk gelijkwaardig. En had een dikke meerderheid van de Nederlanders basisonderwijs of vergelijkbaar bereikt als hoogste niveau. Nu is dat een fractie nog. Bijna iedereen heeft doorgeleerd, waarbij een derde hoger is opgeleid. Een gigantische verandering in ruim honderd jaar tijd.
Hoe houden we het bij?
Al die bollenbozen willen een betekenisvol leven – zich ontwikkelen. Dat krijg je ervan. Iedereen een leven op maat, naar eigen idee, vrij om jezelf te zijn. Maar daarin schuilt een enorme paradox. Want dat doe je nog altijd samen. Hoe dan?
Vrijheid én verantwoordelijkheid
Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar de grote decentralisatieslag in 2015 en ook de nieuwe Omgevingswet in 2024 getuigen wat mij betreft van groot vernuft: ieder zijn vrijheid, maar zeker ook zijn verantwoordelijkheid.
Decentraliseren en doordecentraliseren, totdat je bij de bewoners zelf uitkomt. Verder kan het niet. Er bestaan geen kabouters. Dus aanpakken!
Met een jeugd in 1970, toen ik op de lagere school zat, schurk ik nu dus tegen mijn pensioen aan. ‘Hoelang moet jij nog?’ wordt mij steeds vaker gevraagd. Typisch vind ik dat, alsof het om een opsluiting gaat ofzo. Hoelang mág ik nog!
Financieel is het prima, natuurlijk. Het geeft meer ruimte voor eigen ideeën en voor dit communicatiebureau. De wereld heb ik al verkend toen ik jonger was, op de fiets in verre, exotische oorden. Nu verken ik België en geniet ervan mijn kennis en ervaring te delen met betrokken bewoners. Voor nieuwe stappen richting horizon.
Dapper voorwaarts.
Jos Morren, Zeist
Flower of Life
Een bewoner heeft veelal te maken met diverse domeinen: huisvesting, buurt, werken, onderwijs, ondersteuning, zorg, enzovoort. Voor die bewoner zijn dat geen losstaande werelden. Het is één bestaan waarin alles met elkaar samenhangt.
De cirkels verbeelden die werelden in een optimale afstemming op de bewoner. Zo komt die volledig tot bloei, op eigen leest. Dat is ook de bedoeling van modern integraal beleid zoals de Omgevingswet. Een mooi concept! Wel werk in uitvoering nog.