Waarom dit bureau?
Het verhaal achter Sociaal Terrein
Sociaal Terrein is een betrokken, gespecialiseerd communicatiebureau voor samenwerking in de buurt. Ingeschreven in oktober 2025. Maar het idee ontstond eerder al.
Tot 2018 werkte ik als communicatieman voor Defensie. Ruim tien jaar eerder werd ik daar betrokken bij de ontwikkeling van een zorgketen voor veteranen: twaalf militaire en civiele instellingen met een gezamenlijk aanbod, van mentale ondersteuning tot behandeling.
Het was pionieren: de eerste keten in zijn soort. En communicatie was cruciaal. Veel veteranen misten vertrouwen in de zorg van Defensie, terwijl de urgentie – ook politiek – groot was. Veteranen die ernstig ontspoorden, maakten duidelijk dat het anders moest.
Omdat ik al jaren professioneel betrokken was bij de informele, goed georganiseerde kameradenhulp van veteranen zelf, kon ik daar een brug slaan naar het nieuwe zorgsysteem.
Kiem voor Sociaal Terrein
Tien jaar later stond de zorgketen stevig overeind. Het project werd succesvol afgerond en het projectbureau verankerd binnen Defensie.
De nieuwe boodschap werd eigen verantwoordelijkheid. Met de Wmo 2015 kwam er meer nadruk op wat veteranen zelf nog konden. Dat vond ik verwarrend. Veteranen hadden immers zelf hulp georganiseerd al, nog voor er een zorgketen was.
Tegelijk zag ik: als zelfs een hiërarchische organisatie als Defensie hamert op eigen kracht en verantwoordelijkheid, dan verandert er maatschappelijk iets wezenlijks.
Dat besef werd de kiem voor Sociaal Terrein, een uitdaging buiten Defensie. Niet met de vraag hoe we burgers in beleid meekrijgen, maar: wat kunnen mensen zelf doen met elkaar, en wat hebben ze daarvoor nodig?
Van Defensie naar de buurt
In 2018 verliet ik de veteranenwereld. Ik nam de tijd om te begrijpen hoe gemeenten werken in de buurt en wat samenredzaamheid betekent.
Helemaal onbekend was ik niet met gemeenten: eerder maakte ik tien jaar lang een politiek radioprogramma voor de lokale omroep in mijn woonplaats.
In 2022 bracht mijn zoektocht me bij Buurkracht, één van de weinige organisaties die bewoners mobiliseert. Daar werkte ik drieënhalf jaar, het laatste halfjaar als Sociaal Terrein.
Ik kwam in tientallen heel verschillende buurten en sprak honderden actieve burgers: sterk gemotiveerde mensen die echt betrokken zijn. We bereikten mooie resultaten, onder meer rond de energietransitie en de uitvoering van warmtevisies.
De buurt is geen markt
Voor menigeen zijn communicatie en marketing hetzelfde, maar voor overheidsdiensten natuurlijk niet en dat ben ik ook zo gewend.
Toch kan een gemeentelijke subsidie voor isolatie ofzo in de praktijk een aanleiding bieden voor leveranciers om door te pakken. Bewoners begrijpen dat, vinden dat soms ook fijn, maar het schuurt als jij daarvoor je buren moet uitnodigen.
Dat kreeg ik doorlopend mee van actieve bewoners. Een buurt, wijk of dorp is geen markt, maar een gemeenschap. Je weet dat er huizen zijn met grote zorgen; dan ga je liever even op de koffie. Zonder die leverancier nog.
De buurt beter leren kennen en je communicatie daarop afstemmen. Dat is zinnig.
Dat is Sociaal Terrein.